جایی که آرام میشوم

در هنگامه دنیا دری از در درد و دروازه رنج به رهی میروم که نقطه پایانش میشوم آرام جایگاه من. نگاهم به توسل دوخته میشود به سیاهی آن پرده که به یادم بیاورد او بخشنده ترین است. همچون گذشته ابابیل دست از تسبیح بر نمیدارند و همچون حال من در گسیل این رحمت غرق آرامش میشوم.